دواي دل
دلي كز تو سوزد چه باشد دوايش
چو تشنه ي تو باشد كه باشد سقايش
چو بيمار گردد به بازار گردد
دكان تو جويد لب قند خايش
بدرد و به زاري به اندوه و خواري
عجب چند داري برون سرايش
چو يكدم نبيند جمال و جلالت
بگيرد ملالي ز جان و ز جايش
تويي باغ و گلشن تويي روزروشن
مكن دل چو آهن مران از لقايش
جهان از بهارش چو فردوس گردد
چمن بي زباني بگويد ثنايش
جهان سايه ي توست روش از تو دارد
ز نور تو باشد بقا و فنايش
كاست نقش خيال
5/8
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر