شد خزان
شد خزان گلشن آشنایی، باز هم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل، طی شد بهر تو، وز توندیدم جز بدعهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم، تا به تنم جان بود، عشق و وفاداری با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی، نوگل گلشن جور و جفایی، از دل سنگت، آه...
دلم از غم خونین است، روش بختم این است
از جام غم مستم، دشمن می پرستم
تو مست از می به چمن چون گل، خندان از مستی برگریه ی من
با دگران در گلشن نوشی می، من زفراقت ناله کنم تا کی
تو و نی چون ناله کشیدن ها، من گل چون جامه دریدن ها
زرقیبان خواری دیدن ها
دلم از غم خون کردی، چه بگویم چون کردی، دردم افزون کردی
برو ای از مهر و وفا عاری، برو ای عاری زوفاداری
که شکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمر که در وفایت شد طی
ستم به یاران تا چند، جفا به عاشق تا کی
نمی کنی ای گل یک دم یادم یادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا ها ها ک هی هی بی هی هی تو بود
اه ه ز غ ه ه م خوهوهون دل من
آه از دل تو
گرچه ز محنت خوارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من هرچه توانی ناز، هرچه توانی ناز
کز عشقت می سوزم باز
همایون
4/4
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر