ياد ايام
ياد ايامي كه در گلشن فغاني داشتم
در ميان لاله و گل آشياني داشتم
گرد آن شمع طرب مي سوختم پروانه وار
پايه آن سرو روان اشك رواني داشتم
آتشم بر جان ولي از شِكوه لب خاموش بود
عشق را از اشك حسرت ترجماني داشتم
درد بي عشقي زجانم برده طاقت ورنه من
داشتم آرام تا آرام جاني داشتم
چون سرشك از شوق بودم خاك بوس درگهي
چون غبار از شكر سر بر آستاني داشتم
بلبل طبعم كنون باشد ز تنهايي خموش
نغمه ها بودي مرا تا همزباني داشتم
شور
كنسرت ياد ايام ( امريكا)
7/8
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر