دل سودایی
وقتی دلِ سودایی می رفت به بستان ها
بی خویشتنم کردی، بوی گل و ریحان ها
گه نعره زدی بلبل، گه جامه دریدی گل
بایاد تو افتادم، از یاد برفت آنها
ای مهر تو در دل ها، وی مهر تو بر لب ها
وی شور تو در سرها، وی سِرّ تو در جان ها
تا عهد تو دربستم، عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمان ها
تاخار غم عشقت، آویخته دردامن
کوته نظری باشد، رفتن به گلستان ها
آن را که چنین دردی، از پای دراندازد
باید که فروشوید، دست از همه درمان ها
گویند: مگو سعدی! چندین سخن از عشقش
می گویم و بعد از من گویند به دوران ها
8/6
